varen door

over de Cinclus

voor Wie

Bemanning

Vaarprogramma

Nieuwsbrief


Sail Holland Charters
Sasja van Brink
& Ekko Prins
Dotterhof 4
9753 JK Haren

Tel. +31 655 195050
E-mail; info@cinclus.nl

Sasja van Brink & Ekko Prins
nieuwsbrief
Garnwerd   Saverne   Strépy-Thieu
Reisverhaal seizoen 2019

Dwarrelende zachtgele rozenblaadjes in het koude water op 14 april. Ontroerd nemen we, samen met zijn dierbaren, afscheid van de zeeman, die zo van het zoute water hield. Vaak stond hij achter het stuurrad van de Safier en later van de Cinclus. Nu is hij terug in zijn element. Een gedenkwaardige start van het nieuwe seizoen. De volgende dag maken Ekko en ik een lange wandeling door het “lentebos”. De natuur bot uit, nieuw leven is in aantocht. ’s Avonds zien we op internet, hoe de vlammen uit de Notre Dame slaan, de toren valt.
Samen door Friesland. Een hartelijk weerzien tijdens de paasdagen met ander scheepsvolk op de Kop van Jacobi, een eilandje in natuurgebied de Âlde Feanen. Fietsen, kinderen en vrienden opzoeken, kleindochter Afke een dagje mee aan boord, genieten van de rust en de stilte in waterrijk Fryslân.
Eind april varen we met dochter Fernanda richting Weerribben en .... moeten we rechtsomkeert maken. De kade bij de brug in Ossenzijl staat op instorten. Geen Weerribben. Via Lemmer het IJsselmeer op, bij Urk naar binnen, door de polder langs strakke tulpenvelden en vers geploegde akkers, richting pittoresk Blokzijl. Op 1 april zwaaien we Fernanda uit bij de bushalte.
Een brug in onderhoud in Zwolle. De eerste groep, uitsluitend vrouwen stapt nu noodgedwongen in Hattem aan boord. Dankzij de mail snel op de hoogte gebracht. En zo vaart Ekko met 7 blije vrouwen om hem heen naar Den Bosch, via IJssel en Nederrijn. In de stad van Jeroen Bosch kunnen we langszij de Catharina afmeren, nota bene in het hart van de stad , op de Binnen Dieze. Een prachtplek met ontzettend aardige buren (kunstenaar Bram en yogalerares Marie), 2 × per jaar steevast onze pleisterplaats.
Maastricht, waar je je al een beetje in het buitenland waant, waar studente Eva, dochter van vrienden, na 5 minuten al aan boord verschijnt, ingeseind door haar vader, die ons via de track op zijn mobieltje volgt. Waar we 3 dagen lang de zuidelijke sfeer opsnuiven. Waar de gasten aan boord komen.
De Maas volgend, Luik groetend, ontvangt België ons met regen, storm, donder en bliksem!! Bij Namen de Sambre op, richting Charleroi. Hier is de ontmanteling van de staalfabrieken in volle gang. Het water in de sluizen van het Canal du Centre is er pikzwart. Om de omgeving wat kleur te geven hebben graffiti kunstenaars zich kunnen uitleven op een lange grauwgrijze muur. De oevers zijn hier en daar al voorzien van het vrolijke klaprozenrood. Eenmaal afgemeerd staat er, na een uitstapje aan land, een boeketje met margrieten en klaver op de terrastafel.
Vanaf Mons gaan we samen verder. We hebben besloten een rondje Franse rivieren te doen. Zo weinig mogelijk kanalen aangezien de waterreservoirs niet voldoende zijn aangevuld.
Route: Canal du Nord, Oise, Seine, Yonne en een paar km. Canal de Nivernais, steven wenden, terug naar de Seine, Marne, Canal de l’Aisne à la Marne, Aisne, Oise, Somme stroomafwaarts en opwaarts, Canal du Nord.
In Compiègne (Oise) stopt een camper, vrienden !!
Een dag later, 1 juni, weer een blij weerzien, de 80+ers stappen aan boord. Ze wilden persé naar Parijs. De kronkelige Seine bevaren, langs die treurende Notre Dame in de steigers, de smalle sluis in van het Canal St Martin, door die sprookjesachtige tunnel met hangende lichtgroene ranken vanuit de luchtkokers, en dan ineens midden door Parijs varend. Bruggen die voor ons opengaan, 8 sluizen in en uit varend, zo’n 40 m. stijgend, onder sierlijk gebogen voetgangersbruggen door (de passerelles). En dan ben je ineens na ruim 2 uur intensief varen, in het brede Bassin de la Villette, waar de loopplank wordt uitgelegd. Een vrijdagstochtje met behoorlijke windvlagen, zwiepend- zuchtende takken aan oude platanen en kastanjebomen rondom de sluizen. Maar Ekko blijft rustig en geconcentreerd, chapeau!!
Na een uurtje vrolijk geroep. De dochter van een groepslid (die helaas niet mee kon), stapt aan boord. Iedereen kent haar, haar zus neemt nu de mantelzorg voor haar moeder over, en zij gaat een paar dagen met ons van Parijs genieten. De volgende dag rijdt het taxibusje voor, komen vrienden langs, draaien we een was, poetsen de wc’s, stofzuigen en dweilen de vloeren, kortom maken de boel aan kant. Vele handen maken licht werk en na afloop trakteren we ons op een, na veel geloop en gezoek, vriendelijk biologisch restaurantje, waar we met een Litouws echtpaar met 10 jarig dochtertje en 2 Japanse dames aan de praat raken. De vrije week is leuk gestart. Geen metro, alles te voet verkend met ons drietjes. Vriendin vaart met ons mee terug naar de Seine. Bij de laatste sluis stapt ze uit. Een magische ervaring rijker, zoals ze het uitdrukte.

En wat heeft Frankrijk nog meer voor ons in petto.
Door de vrije weken zit er geen tijddruk op ons en kunnen we meer aandacht en tijd schenken aan al die onverwachte ontmoetingen met onbekende bootjesmensen van diverse nationaliteiten.
De liefde voor een varend leven geeft meteen een verbinding.
Een paar logboek noteringen.

Zo hebben we een gezin ontmoet op een mooie zwarte tjalk. Vader (Engelsman), moeder (Poolse) en hun 8 jarige zoontje , die meteen 2 talen vloeiend spreekt. Maar het kan nog gekker. In Samois, het dorp waar gitarist Django Reinhard werd geboren, maken we kennis met Nicolas (Frans), Louise (Quebec) en baby Leon op hun net gekochte Drie Gebroeders uit Goudrak, op weg naar Montauban. Papa communiceert met 3 handpoppen met zijn zoontje, die net z’n eerste stapjes heeft gezet, in 3 verschillende talen (Frans, Italiaans en Engels). Een ware pedagoog, fotograaf en klusser. Het hele interieur gaat op de schop, ze hebben al een heel plan in hun hoofd om later met 6 gasten op het Canal du Midi te gaan varen.

Hebben we onderweg geen druppel regen gehad, wel 2 tropische weken. 42 Graden in de schaduw in de Champagne (op de Marne) en een week in de volle zon in Auxerre (ook 40 +).
Het toeval wil, dat de hitte in onze vrije weken valt. Stilliggen, boeken lezen, ’s avonds een wandelingetje maken, ’s ochtends naar de bakker. Met de Deense buren leuk contact, over en weer bij elkaar een hapje en een drankje. In Auxerre naast een riviercruiser gelegen met rijke Amerikaanse gasten aan boord. Schipper, Piwie genoemd, blijkt de omgeving op z’n duimpje te kennen en zo kunnen we toch een stukje op het Canal de Nivernais varen èn hebben we heerlijke Franse wijnen gedronken de vertrokken Amerikanen hadden achtergelaten. Dankzij die hitte toch weer twee positieve ervaringen rijker.

Hebben we prachtige tochten met vertrouwde gasten gemaakt, mogen we onbekende gasten verwelkomen, zelfs een hele groep. Elke keer ontwikkelt zich een eigen groepsdynamiek, zien we mensen tot rust komen. We merken, dat zodra de verbinding met het land verbroken wordt door het losgooien van de trossen, het “landleven” niet meer het ritme van de dag bepaalt, er toch een verandering optreedt. Het varen in slow motion door een natuurlijke omgeving, vergezichten, sluizen in- en uitvaren, dalen en stijgen, tijd voor gesprekken op het achterdek en het aldoor licht wiegende schip, soms nauwelijks merkbaar maar het is er wel! Soms is er geen plek meer om af te meren, zijn de sluismeesters al naar huis, dan maar de junglewijze toepassen. Voorzichtig manoeuvrerend naar de wal, met behulp van pikhaak een tros slaan om een omgevallen boomstam, die nog vastzit aan de oever. Nog een tros om een dikke tak en we liggen! Lekker gegeten, heerlijk geslapen en weer verder.

Dat Ekko nog steeds in vervoering raakt als hij een blauwe schicht over het water ziet flitsen. Dat we ons nieuwe om-en-om ritme heel aangenaam vinden, dus ook voor 2020 een week gasten/alleen.

Op 9 oktober meren we af in Groningen.
Marian, ons 13jarig buurmeisje, fietst de steiger op: Oh, wat leuk. Jullie zijn terug.
Buurvrouw Golda, ook diverse malen mee gevaren, brengt een echte Groninger Knolkoek.
Als klap op de vuurpijl scheert er een ijsvogel langs de patrijspoort!!!
Wat een welkom!

Zo’n soortgelijk welkom wensen wij iedereen toe voor 2020.

Sasja en Ekko